Blog 8 van een berg ambitie naar een berg positiviteit

De 7 van Santpoort: van een berg ambitie naar een berg positiviteit

Dusss… de 7 van Santpoort. Laten we zeggen dat het een behoorlijke rollercoaster was, met zoveel meer leermomenten dan ik van tevoren had kunnen bedenken. In deze blog neem ik jullie mee in het hele verhaal. Hoe het idee ontstond, de training ernaartoe, alle kansen die ineens op mijn pad kwamen, maar ook hoe ik mezelf bijna verloor in een berg van ambitie.

Hoe het allemaal begon
Het begon allemaal toen ik maanden geleden werd benaderd door de organisatie van de 7 van Santpoort met de vraag of ik de warming-up van de Kidsrun wilde verzorgen. En natuurlijk zei ik meteen: JAAA!

Buiten het feit dat ik het fantastisch vind om kinderen te activeren, was het voor mij en mijn bedrijf ook een enorme kans om meer bekendheid in de regio te krijgen. Dus gingen we om de tafel en al snel ontstond er een plan.

Toch waren er nog wat aanpassingen nodig.

Nummer één: ik ben van mening dat je kansen die je krijgt ook altijd kunt gebruiken als een manier om positiviteit verder te verspreiden. Zo maak je van één positieve handeling een soort positieve sneeuwbal. Daarom startten we een actie voor het Diabetes Fonds.
Daarnaast zat ik met een klein probleempje: ik had zelf nog nooit de 7 van Santpoort gelopen. Sterker nog, ik had überhaupt nog nooit een hardloopwedstrijd gelopen.
De reden? Ik durfde niet.

Bang voor de mening van anderen. Bang dat ik niet sportief genoeg zou zijn om uit te stralen wat ik voor anderen wil zijn. Niet omdat ik het niet wilde, maar omdat ik in mijn hoofd soms toch nog dat 16-jarige, zieke en kwetsbare meisje ben.
Tja, wat doe je dan?

De kans afslaan was absoluut geen optie. Een actie starten zonder hem zelf te lopen, voelde voor mij ook niet goed genoeg. Dus zette ik mijn angst opzij, zag ik dit alles juist als een enorme kans om mijn angst te overwinnen en begon ik te trainen alsof mijn leven ervan afhing.

Steeds meer doelen

Met als resultaat: een grote opdracht, een actie voor het goede doel, mijn eerste hardloopwedstrijd én mijn angst overwinnen. Allemaal in dezelfde twee uur.
Lijkt genoeg, toch?

Maar in de weg ernaartoe ontstonden steeds meer doelen. Mijn doel voor de actie ging van €500 naar €2.000. Ik wilde de loop doen in maximaal 6 minuten per kilometer. Ondertussen wilde ik zoveel mogelijk aandacht vragen en kennis verspreiden over diabetes type 1. Ik wilde met iedereen uit het team contact houden én was ook nog bezig met de vormgeving van de warming-up.

De doelen bleven maar groeien. En steeds als ik bijna bij het volgende doel was, vond ik zelf dat er nog wel eentje bij kon.

Bijna ironisch dat je dagelijks mensen vertelt dat ze realistische doelen moeten stellen en dat balans belangrijk is, maar dat je dat op zo’n moment zelf volledig uit het oog kunt verliezen.

En toen kwam de blessure

En dan gebeurt precies datgene wat ik niet nodig had: een blessure.
Ik liep een bacteriële infectie op door stomweg met een wondje te zwemmen in het meer. Daar zat ik dan, huilend in de auto op de parkeerplaats tegenover het ziekenhuis. Twee dagen voor de run. Met een knie die nog geen 30 graden kon buigen en inmiddels twee keer zo dik was als normaal.

En toch gebeurde er iets positiefs.

Hoewel dit echt niet is hoe ik het graag had willen zien, werden mijn doelen ineens veel concreter, duidelijker en realistischer.

Ik maakte een plan en vroeg iedereen die ik kende om hulp. Het team ging verder met geld ophalen, de warming-up kreeg een concrete vorm en de run zelf hoefde ik ineens niet meer per se snel en goed te doen.

Het doel werd simpel: starten en daarna aanvoelen hoe ver ik zou komen.
Ik ontving een berg aan support en hulp van lieve vrienden en familie, deed er alles aan om mijn knie te laten herstellen en stond uiteindelijk met een goed gevoel aan de start.

Niet het einde dat ik had bedacht.

Ik zou jullie nu supergraag het perfecte sprookjeseinde willen vertellen, waarbij ik de run pijnvrij had uitgelopen.Maar helaas ging het niet helemaal zo.

Na drie rondjes gaf mijn knie het echt op. Ik had alles gegeven wat erin zat. Dus klom mijn broer over het hek en heeft hij hem uitgelopen.

En weet je wat?

Het was oké.
Ik weet zeker dat als dit zonder knie-drama was gebeurd, ik me ontzettend slecht had gevoeld. Nu kon ik het eigenlijk gewoon accepteren. Ik had genoten van de run, van de sfeer en vooral van alles wat we samen hadden bereikt.

We hebben €2.094 opgehaald voor het Diabetes Fonds. Er is ontzettend veel gesproken over diabetes type 1 en de gevolgen daarvan voor kinderen. En misschien wel het belangrijkste: ik heb geleerd hoe belangrijk het is om ook voor mezelf kleine en realistische doelen te stellen.

Want uiteindelijk is dat allemaal samen één grote berg positiviteit geworden.
En daar ben ik ontzettend trots op.

In de toekomst voel ik aan alles dat ik hem echt een keer ga uitlopen. Maar die streeftijd?
Die laat ik de eerste keer lekker lopen.